NAOJAOR

't Is naojaor en de blajer valle,
't Is kaal en tristig rontelum;
Me huurt ouch geine zaank mie schalle,
Gein vogelstum.

't Is naojaor en de buim die winken
Onnudig op et zomerweer;
Dat vl¨ch en blomme z¨chte, zinke
Versloeierd neer.

't Is naojaor en de win die roeschen
En wŔijen alles, alles weeg;
De lŔste werrem straole toesche
MŔt 't winterleech.

't Is naojaor en wie lichte fl÷kskes,
Zoe langzaam drive door de loch
De toene vaan de aovendkl÷kskes,
Zoe dreuvig nog.

Nog miejer Mestreechse gediechte

't Is naojaor en door veld en straote
Zwerf ich, zoe tristig es et kon,
Want zij, ze heet mich ouch verlaote
Men leveszon.

1866.

Klik hier om naar de vorige pagina te gaan