Maond van Mei

Welkom mŔtten zonneglanse,
MŔtten straole leefdevuur,
MŔtten blom- en starekranse,
Maond van Mei, van 't schoen azuur,
Lang al stond Natuur te wachte
Mette sniŰmantel oet,
En nao 't zonnekeend te smachte
Wie en onged¨lde broed.

Wat e nui, verfrissend leven
Alles noe verjunge deit!
Zuug, de watergeister weve
Dich et m÷rgesnievelkleid.
't Blommeriik mŔt doezend kleure
Seert zich noe in blije lach;
Ao, wie riik nao 't wintertreure
Tuinst' us alles in zen prach.

Jao! door dich schijnt gans de wereld
Zonnegoud gekleurd te ziin.
Bl÷mkes winke, douwbepereld,
Bij den ierste m÷rgeschiin,
En et beekske, wie dat l¨stig,
Mum'lenteere spe¨lt en vrijt,
En 't veld, wie 't stŔl en r¨stig
Zich in 't lachend greun verblijdt.

Huur de nachtga÷lkesstumme,
Pipers, vinke, andere nog,
Wie dat schatert in et zwumme
Door de golve van de loch.
Buim die roesche, wind dee fluustert,
Alles zink in zonnek¨s,
En 't vervre¨gde hart dat luustert
Nao dee stroum van leefdel¨s.

Wee zuut tich neet tr¨k zoe geere,
Kierend op de jaoreweeg,
En eus zin betouverenteere
Wie'nen droum van goud en leech.
Welkom dan, den zonneglanse
En den blom- en starekranse,
Maond van Mei, van 't schoen azuur.

Jao! zoe schoen zoe zouw ich zinge,
Es ich eets mich voolt poŰet;
Wie de meiste stervelinge,
Bin ich et ocherrem neet.
Weg dan mŔt poŰetetoere!
Ma˛nd van Mei, zuug: keul en naat,
-ZŔk ich liever mŔt de boere-
Dan ouch v¨lste scheur en vaat.

AprŔl 1862.


Klik hier om naar de vorige pagina te gaan