De cactus familie omvat veel aan droge omstandigheden aangepaste soorten.

Afhankelijk van de taxonomische indeling* worden tussen de 24 en 220 geslachten erkend met rond de 90 geslachten als meest geaccepteerde aantal.


Familienaam Cactaceae



Met Cactus haal je een vleugje woestijn in je woonkamer. De plant is oer, stoer en verrassend, dankzij opvallende vormen en bloemen.


Geen plant zo decoratief en surrealistisch als cactus.

Uit een grijsgroene basis kan een knalroze bol groeien en tussen de stekels kunnen schitterende bloemen verschijnen.


De doorns van Cactus vormen een eigen ecosysteem van cactus.

In de natuur beschermen ze tegen aanvreten door dieren, nachtelijke kou en felle zon.

Daarnaast zorgen ze voor een beetje afkoeling, dauwabsorptie en afvoer van neerslag.

Verder is de plant prettig zelfredzaam.


Cactussen hebben een groot wortelstelsel waarmee ze vocht opslaan in hun wortels, bladeren en stengels en zo zelf grotendeels hun voeding reguleren.


Cactussen zijn in Midden-Amerika al eeuwenlang een vereerde bron van voedsel, drank, medicijnen, gereedschappen en bouwmaterialen.

In Mexico komt de Cactus zo vaak voor dat de plant zelfs het nationale wapen heeft gehaald, samen met een slang en een adelaar. Samen beelden ze de Tenochtitlan** legende uit.


In het wild groeit de cactus in Afrika en Midden en Zuid-Amerika, zowel in koude hooggebergtes als in de tropische Cariben.

Ze bestaan al sinds de prehistorie, uit opgravingen in Mexico is gebleken dat mensen ze toen kweekten om de vruchten.

Hoewel cactussen vaak worden geassocieerd met de woestijn, zijn er maar een paar die tegen die extreme droogte kunnen.

De meeste groeien in gebieden met 5-50 cm neerslag per jaar. Er zijn wel 1800 verschillende soorten.

De grootste cactus ter wereld is de saguaro die 1 m dik en 20 meter hoog kan worden, en zich daarmee kan meten aan een forse boom.


*(Taxonomie is de wetenschap van het indelen van individuen of objecten in groepen.
Met de term taxonomie kan zowel de methode worden bedoeld die bij het indelen wordt toegepast, als de hiërarchische ordening die het resultaat ervan is. Zo’n hiërarchische ordening wordt ook wel een classificatie genoemd.
Vrijwel alles kan taxonomisch worden ingedeeld: levende wezens, plantengemeenschappen, dingen, plaatsen, gebeurtenissen, enzovoort.
De wetenschap die zich bezig houdt met het onderzoek naar die groepsindeling bij planten, is de plantentaxonomie. Taxon (meervoud: taxa) betekent eenheid of groep. Nomos is naam. Taxonomie betekent dus “naamgeving van planten”.
Hoe wordt in de plantentaxonomie nu zo’n indeling in groepen gemaakt?
Meestal begint men daar voor bij een kleine groep met planten die allemaal heel veel op elkaar lijken en waarvan men verwacht dat ze allemaal uit dezelfde voorouders zijn ontstaan.
Bij wilde planten noemt men die groep een soort (Latijn: species).
Daarna gaat men kijken of er soorten zijn die op elkaar lijken.
Soorten die bijvoorbeeld allemaal dezelfde vreemde bloemvorm hebben.
Die soorten deelt men dan weer samen in één groep in.
Deze groep noemt men een geslacht (Latijn: genus, meervoud: genera).
Vindt men nu één of meer geslachten die voor een paar kenmerken op elkaar lijken, dan kunnen die ook weer samen in een groep geplaatst worden.
Deze groep heet een familie (Latijn: familia).

Eén of meer families zijn samen een orde (Latijn: ordo),
één of meer ordes vormen samen een klasse (Latijn: classis),
één of meer klassen vormen samen een afdeling (Latijn: devisio)
en alle afdelingen bij elkaar vormen samen het plantenrijk

Soms gaat men nog iets verder met het onderverdelen in groepen en worden er ook nog groepjes gemaakt binnen de soort. Drie van dergelijke onderverdelingen zijn: de ondersoort, de variëteit en de forma.
Linaeus is de man die in de 18e eeuw als eerste een indeling heeft gemaakt van het planten- en dierenrijk.
Hij was daarmee de eerste en grondlegger van alle huidige biologische ordeningen. Een groot deel van zijn werk is nog altijd toonaangevend.
Zijn indelingen en ordeningen waren vooral gebaseerd op de uitwendige bouw van planten en dieren.
De ontwikkeling van de microscoop in de 17e eeuw maakte het mogelijk niet alleen naar het uitwendige maar ook naar de inwendige structuur van de anatomie te kijken
).

**(Mexico City werd gesticht in 1325 door de Azteken. De toenmalige naam van dit gebied was Tenochtitlan.
De legende van Mexico is dat een god: Huitzilopochtli de plaats ter vestiging zou aanwijzen. Dit zou hij doen door een adelaar een slang te laten opeten op een cactus.
Dit tafereel vond plaats bij het Texocomeer, met de stichting van Tenochtitlan tot gevolg.
Tenochtitlan groeide in een aantal jaren uit tot een van de grootste steden ter wereld, door zich uit te breiden over diverse eilanden in de buurt. Het maximale aantal inwoners dat Tenochtitlan heeft bereikt, was zo'n 300.000 inwoners en hiermee was het de derde stad van de wereld toentertijd).

Klik hier om naar de vorige pagina te gaan